เสียงเปียโนขับขาน ร่ำร้องถึงความหงอยเหงา

Solitude....บอกเล่ามันออกมาจากความรู้สึกข้างใน

ถ่ายทอดออกมาจากใจที่กำลังบุบสลาย

ตะกอนภายในลอยฟุ้ง

กัดกินหัวใจให้ขุ่นมัว

ความรู้สึกที่กดลึกอยู่ภายใน ค่อยๆพังทำนบออกมา

ไม่มีที่ไหนที่เป็นที่ของเราอีกแล้ว

หายไป.......พร้อมกับเวลาที่หมุนไปตามกาล

ความสุขในวันนั้น เลือนลาง

กลายเป็นเพียงภาพเก่าๆ ที่ยังติดตรึงอยู่ในนี้

หันไปทางไหนไม่มีใครอยู่เลย

โดดเดี่ยวตั้งแต่เมื่อไร?

กลัวที่จะผูกสัมพันธ์ตั้งแต่เมื่อไร?

กลิ่นคาวน้ำตาลอยมาต้องนาสิก

หยาดน้ำตาพร่างพรู

เหนื่อยกับทุกสิ่ง ท้อกับทุกอย่าง

รอยยิ้มที่ระบายออกมาไม่เคยเหมือนเดิม

ไม่มีใครเข้าใจ จ้องแต่จะติเตียน

เจ็บทุกคราที่น้ำตาไหลออกมา

อัดอั้นเกินไป

พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา

ความอัดอั้นจากที่ไหนก็ไม่รู้มาจุกอยู่ที่คอ

ทั้งๆที่ร้องออกมามนก็ยังอัดกันอยู่ตรงนัน้ ไม่หายไป

จนมาเจอ อะไรบางอย่าง

สายลมพัดผ่านผิวหน้า ห่อหุ้มตวเราเอาไว้

ราวกลับจะปลอบว่าไม่เป็นไรนะ.....

แปรผันเป็นลมอุ่นๆทุกคราที่หนาวสั่น

กลายเป็นสายลมเย็นๆทุกคราที่ร้อนรุ่ม

ปกปักคุ้มครองเราเอาไว้

ไม่อยากให้มันหายไป

ไม่อยากให้มันปล่อเราเอาไว้คนเดียวเหมือนอย่างที่เคย

พยายามฉุดรั้งอย่างเงียบๆ ด้วยความละโมบ

กลัวที่จะถูกทอดทิ้งเช่นเคย

จนกระทั่งไว้วางใจว่าสิ่งนี้ไม่ทอดทิ้งเราไป

มันก้คงไม่มีสิ่งใดน่ากลัวอีก

นอกเสียจากสิ่งนี้จะทอดทิ้งเราไป

มันเป็นไปได้ ใช่ไหม........